3D printerlar artık sadece plastik parçalar üretmekle kalmıyor, yavaş yavaş gıda basımında da kullanılmaya başlandı. Evet, doğru duydunuz! Bu makineler, plastik filament yerine çikolata, peynir veya bitki bazlı et alternatifleri gibi yumuşak malzemeleri nozuldan çıkararak katman katman inşa ediyor. İlk önce istenen şekil bilgisayarda tasarlanıyor ve ardından bu sürecin hayata geçmesi için çeşitli üreticiler devreye giriyor. Piyasada Ukrayna-Bulgar şirketi Chocola3D, İspanyol Natural Machines ve Alman Print2Taste gibi birkaç firma bulunuyor. Ancak, bu teknoloji henüz günlük hayata tam olarak girmiş değil; şu an için pastanelerden hastanelere kadar niş uygulamalarda kullanılıyor.
Chocola3D, 2014’ten beri geliştirilmekte ve birkaç yıl sonra kurulan bu şirket, şu an Ukrayna, Bulgaristan, Almanya ve Estonya’da müşterileri tarafından kullanılıyor. Kullanıcılar, çikolata, peynir, et, sebzeler ve bezelye proteinleri gibi malzemeleri doldurulabilir şırıngalarla hazırlıyorlar. Toplamda ise sistemin 26’dan fazla farklı malzeme ile çalıştığı belirtiliyor. Fakat, kapalı kapsül sistemleri kullanan cihazların aksine, Chocola3D kullanıcıları belirli yeniden doldurma malzemelerine bağlı kalmıyor. Yine de, uygun baskı ayarlarını kendilerinin belirlemesi gerekiyor. Fiyat aralığı ise birkaç yüz eurodan birkaç bin euroya kadar değişiyor, ki bu durum herkesin cebine hitap etmiyor.
Gıda teknolojileri uzmanı Mario Jekle, bu teknolojiyi bireysel üreticilerden bağımsız olarak araştırıyor. Euronews ile yaptığı bir röportajda, “Öncelikle ince bir macun üretiyoruz. Bu macun daha sonra, evde pasta yaparken kullandığınız sıkma torbası ile şekil veriliyor. Ardından her şey, evdeki fırında veya tavada olduğu gibi ısıtılıyor,” diyor. Asıl yenilik ise dijital hazırlık aşamasında. Jekle, “Her şeyi bir araya getirmek ve özellikle dijital tasarımı sağlamak,” diyor. Ürünün nihai şeklinin ilk olarak dijital ortamda oluşturulması gerektiğini belirtiyor. Şu anda şekerlemeciler, düğün pastaları için marzipan figürleri yapmak için bu teknolojiyi kullanıyorlar.
Jekle’ye göre, bu teknolojinin potansiyeli özellikle kişiye özel ürünlerde veya yaklaşık 200 parçaya kadar küçük üretim serilerinde yatıyor. Baskı sonrası daha büyük bir zorluk var; çünkü malzeme sıvı halde yerleştirilirken, yemek için yeterince sağlam hale gelmesi gerekiyor. Bu, fırında veya ısıtılmış bir baskı odasında yapılabiliyor. Günlük hayatta bir gıda printer kullanmanın nasıl olabileceğini de anlatıyor. Birisi bitki bazlı bir biftek alternatifini basmak isterse, tasarımı yazıcıya gönderebiliyor ve bu süreç 5 ila 15 dakika sürüyor. Dijital şablonlar ise veritabanlarından, bir uygulamadan veya kartuşun spesifikasyonlarından gelebiliyor.
Jekle, önemli bir avantajın, malzemelerin belli bir modüler yapı sistemi aracılığıyla hassas kontrolü olduğunu düşünüyor. Örneğin, basılmış bir et alternatifi, “normal etten çok daha yüksek bir lif içeriğine sahip olabilir.” Ancak, yaygın ev kullanımı için hala en az beş ila on yıl var. Şu anda, yeniden dolum paketleri için bir tedarik zinciri bulunmuyor. Jekle, aynı zamanda mümkün olduğunca az işlenmiş ham maddelerin kullanılmasının önemli olduğunu belirtiyor. Ekibinin, geleneksel üretim sürecinin bir parçası olarak üretilen gıda ve tarım endüstrisindeki yan ürünlerle çalıştığını ve bunları 3D baskı ile yeni gıdalara dönüştürdüğünü vurguluyor. Ham maddenin önceden daha az işlenmesi, daha az enerji gerektirdiğinden, bu durum hem çevre hem de tüketicinin bütçesi için faydalı.
Teknoloji, hassas dozaj gerektiren küçük miktarların gerektiği alanlarda en gelişmiş durumda. Almanya’daki Tagesspiegel gazetesinin haberine göre, Hamburg-Eppendorf Üniversitesi Tıp Merkezi’nde, kanser tedavisi gören çocukların ilaçlarını almakta zorlandıkları için kalp ve yıldız şeklinde ahududu aromalı çiğnenebilir tabletler test ediliyor. Kıdemli hekim Beate Winkler, birçok çocuğun geleneksel tabletlerin tadı veya boyutuyla başa çıkmakta zorlandığını belirtiyor. Hastane ayrıca, Parkinson hastaları için bireysel dozajlı ilaç denemeleri de yürütüyor. 3D baskılı gıda, çiğneme veya yutma zorluğu çeken yaşlı insanlar için de yardımcı olabilir. Friedrich-Alexander Üniversitesi Erlangen-Nuremberg’den beslenme bilimci Dorothee Volkert, 3D baskının püre halindeki gıdalara tanıdık şekiller kazandırıp kazandıramayacağını araştırdı. Örneğin, püre kıvamına rağmen orijinalinin görünümünü koruyan sosis şeklinde bir tabak oluşturulabiliyor. Yanıt olumlu oldu ve katılımcılar, ek protein ve yağ eklenerek daha fazla enerji ve protein tükettikleri belirlendi.
2025 yılında yapılan bir Bitkom anketine göre, Almanya’daki 16 yaş ve üzeri 1.004 kişi arasında, 3D yazıcı ile üretilen kültürlenmiş et yeme fikrine açık olanların oranı yüzde 24’e yükseldi; bu oran altı yıl önce yüzde 13’tü. Kültürlenmiş et, hayvan hücrelerinden bir biyoreaktörde yetiştiriliyor ve yazıcı kullanılarak et benzeri bir yapı kazandırılıyor. Gençler arasında bu fikre en açık olanlar yaklaşık üçte biri, 16 ile 49 yaş arasındakiler. 50-64 yaş arasındaki bireylerde bu oran ise yüzde 18, 65 yaş ve üzerindekilerde ise yüzde 14. Bitkom’dan Margareta Maier, “Bu süreç, ürünlere geleneksel ete benzer bir görünüm ve doku kazandırma imkanı sağlarken, ekolojik ayak izini de önemli ölçüde azaltıyor,” diyor.
Fakat fiyat hala bir engel olarak duruyor: yalnızca yüzde 7’si, 3D baskılı et için geleneksel etten daha fazla ödeme yapmaya istekli olduklarını belirtiyor ve yüzde 17’si bunu genellikle lüks bir ürün olarak görüyor. Maier, bunun yüksek satın alma maliyetleri ve özel malzemelerle ilgili olduğunu ifade ediyor. “Bu nedenle, bu ürünler henüz kitle pazarına uygun değil ve şu anda daha çok yemek hizmetlerinde ve gıda endüstrisinde kullanılıyor.” Araştırmacı Mario Jekle, 3D baskılı gıdanın geleneksel gıda üretimini değiştirmeyi amaçlamadığını vurguluyor. “Gelecekte gıda üretiminin yarısını bununla değiştirme vizyonumuz yok. Bu bir ütopya – ve yanlış bir ütopya,” diyor. Jekle, bu teknolojinin özellikle yemek pişirmeye zamanı olmayan insanlar için ve hastanelerde ya da bakım evlerinde bulunan özel beslenme ihtiyaçları olan gruplar için faydalı olabileceğini düşünüyor. “Aslında, bu, bu daha küçük ve net bir şekilde tanımlanmış gruplar için tam olarak ihtiyaç duydukları gıdayı üretmenin bir yolunu sağlıyor,” diye ekliyor. Ayrıca, bu durumun gıda israfını azaltma potansiyeli de var; çünkü porsiyonlar, bireysel ihtiyaçlara daha hassas bir şekilde uyacak şekilde tasarlanabilir. Şu an büyük bir süpermarket zincirinde 3D printer ile üretilen bitki bazlı somon alternatifi mevcut. Ancak, gıda printerlarının yaygın ev aletleri haline gelmesi biraz zaman alacak gibi görünüyor. Tıpkı 3D baskılı evler gibi, bu teknoloji belirli uygulamalar için artık uygulanabilir durumda, ama günlük hayata girmesi için hala uzun bir yol var.
Kaynak: Orijinal Haber
